Zeker als je geen 30 meer bent, kan dit een ingewikkeld onderwerp zijn. Namelijk: Het gevoel dat je meer te brengen hebt dan er nu uitkomt.

Dat knagende gevoel dat je weet dat je iets te brengen hebt, maar dat de vorm of de ruimte ontbreekt waarin het werkt.

Alsof je er niet bij komt, je kunt de vorm er niet van vinden of je hebt geen idee waar het precies zit. Of wat het is.

Maar je voelt het wel.

En hoe ouder je wordt, hoe irritanter het wordt.

Want als je ‘HET’ niet precies kunt vastpakken kun je er ook niet echt meer vooruit.

En misschien heb je er wel eens met iemand over gepraat of denk je dat je iets in je hoofd haalt. Want…zou iedereen dit soort dingen hebben?

Dat kan maar dat hoeft echt niet. Er zijn talloze mensen die prima tevreden zijn in wat ze doen en daar echt voldoening en betekenis uithalen.

Maar wat als je zelf onrustig wordt en een ontevreden gevoel krijgt, als of je onbenut potentieel ergens hebt zitten. ja dat kan dus het is goed dat je hier bent.

Misschien herken je het:

je hebt gezocht in banen, boeken, cursussen, misschien in ondernemen, misschien op reis. Ging het even goed en na een paar jaar liep je weer tegen grenzen aan. het kan zich zelfs laten zien als een Bore out of een burn out.

Jazeker je hoeft niet vermoeid te raken van werk, je kunt er ook verveeld van raken.

Misschien heb je jarenlang bergen verzet. En ging dat prima.

Soms heb je misschien zo hard gewerkt, of zoveel taken op je bordje gehad dat je later een terugslag krijgt — en toch blijft er iets onvervuld. Je haalt er niet echt plezier en voldoening meer uit.

En als je dan ergens rond de 45 of ouder bent, stapelt alles zich op; verantwoordelijkheden, verwachtingen, teleurstellingen. Je zet jezelf vaak achteraan. En dan voelt het extra wrang: je weet dat je iets ziet wat anderen niet zien, maar het blijft onbenut of onbegrepen.

En het nare is: je voelt dat je tijd gaat dringen en dat kan stress geven.

Als je ontdekt dat je Projector bent in Human Design dan verklaart dat al veel.

Het label ‘projector’ kan een opening geven — het kan verlichting brengen doordat je eindelijk een verklaring hebt voor je instabiele energie, je manier van werken, je terugkerende momenten van ruimte voor jezelf willen.

Maar ook de periodes dat je super gefocust in een onderwerp kunt duiken.

En misschien heb je daardoor wel tijden van heel hard werken met heel veel plezier gehad. Het is alleen niet elke dag altijd even constant.

Maar het is geen kant-en-klaar antwoord; ‘dat Projector zijn’ het is een begin.

Het helpt je namelijk anders naar jezelf kijken, jezelf waarderen en te leren omgaan met je energie en talenten. Dat besef alleen al is een klein cadeautje.

Want als je weet waar je valkuilen liggen dan kun je zorgen dat je er voortaan vandaan blijft.

Projector zijn wat betekent dat concreet?

(Hier kun je er meer over lezen.)

Het betekent niet automatisch dat je moet ondernemen of dat je moet veranderen van baan. Het betekent dat je zoekt naar een richting waarin jouw talenten benut worden en die richting ziet voor iedereen anders uit.

Misschien zit je al helemaal op de juiste plek maar misschien ook niet.

Als je nu bewuster van jezelf bent dan kom je in een nieuw soort fase terecht. Een tussenruimte een tussenfase.

Daarover schrijf ik op dit kanaal.

Want tussen alles in, weet je nog niet precies waar je wel moet zijn, welke rol of vorm voor je past. Juist die tussenfase kan confronterend zijn want waar luister je naar?

In Human Design land zijn zoveel visies en meningen over Projectors. Kom je dan in een nieuw hokje terecht? Dat is niet de bedoeling eerlijk gezegd en zo kijk ik er ook niet naar.

Want inmiddels ben ik een heel stuk wijzer geworden, juist omdat ik zoveel jaren zonder Human Design alles heb gedaan kijk ik terug op veel leerervaringen. En Projectors daar heb ik al veel langer mee te maken gehad dan ik zelf dacht.

En precies dat is waar ik ook hiervoor ben. Om mijn ervaring te delen met wie het lezen en horen wil.

Ik zeg altijd: Ik ben de lange weg gegaan zodat jij sneller kunt gaan.

En precies dat hoop ik ook voor je. Want de tussenfase vóór ik wist dat ik Projector was, heeft voor mij veel te lang geduurd.

maar ook de fase tussen het ontdekken van Human Design en het eindelijk serieus nemen ervan en weten wat ik er mee moest, duurde langer dan ik had gehoopt.

Wel heb ik hiervan een hele berg geleerd. Ik heb veel valkuilen van dichtbij gezien.

Een van de belangrijkste dingen die je wilt, althans dat herken ik bij mezelf en bij de vrouwen die ik spreek is dat je van betekenis wilt zijn.

Je wilt voldoening ervaren, en niet zozeer nuttig zijn door hard te werken maar wel om je bedrage te leveren iets waar je zelf ook blij van wordt. En nu je weet dat je een gids bent dat wil je toch geen werkeloze gids zijn?

Want precise dan voel je je ongezien. Toch is niet bij toverslag altijd jouw gidsrol ingevuld. Die kan ook in kleine dingen zitten als je ze kunt zien.

Het kan vorm krijgen door uitnodigingen maar soms laten zie heel erg lang op zich wachten. Wat doe je dan als je voelt dat je meer te brengen hebt dan er nu uitkomt?

Een toverstaf heb je niet dus de vraag is wat zich aandient en waar je welke rol in kan spelen.

Jouw bijdrage kan anders zijn dan je denkt

Voor de één is het vrijwilligerswerk, voor de ander is het een manier van werk die gecombineerd moet worden binnen een complex privéleven. Omdat je situatie nu een maal zo is of omdat je meerdere rollen te vervullen hebt.

Of je bent thuis omdat je uit het systeem gevallen bent van werk of iets anders. Er is van alles mogelijk.

Voor weer iemand anders is het een rol binnen een grote organisatie of als zelfstandig ondernemer. Kortom er kunnen allerlei plekken zijn waar je je als Projector bezig kunt houden, uitgenodigd of niet.

Dat wil niet zeggen dat de plek waar je je nu bevindt, de plek is waar je wilt blijven.

Want ontdekken dat je Projector bent zet dingen in beweging. Maar het heeft tijd nodig, dat noem ik de tussenruimte

Veel projectors hebben jarenlang verschillende rollen vervuld en merken dat het op een bepaald moment niet meer gaat.

Misschien stopte een baan. Misschien werd je ziek. Misschien ging je bedrijf failliet, verhuizen of reorganiseren.

Misschien nam je zelf ontslag omdat je een jaar vrij wilde of voor jezelf beginnen.

Of misschien voelde je je om een of andere reden niet meer op je plek, werd je contact niet verlengd of botste je tegen muren of met leidinggevenden of collega’s.

Dat doet pijn. Als je zelf niet gekozen hebt voor de situatie waar je in terecht kwam.Het geeft het gevoel onzichtbaar te zijn, als je je talenten niet kwijt kunt.

Maar ook als mensen je advies niet aannemen terwijl jij wél ziet wat er speelt, dat maakt je onzeker. En misschien hebben dit soort dingen je op je werk wel gedoe gebracht.

Maar jouw gevoel hier is wel belangrijk.

Toch zit er een waarheid in dat gevoel: jij hebt iets te brengen. Erken dat gevoel. Dat is stap één. Ook al ziet de ander het niet.

Stap twee is richting.

Richting hoeft geen definitieve bestemming te zijn; het kan ook hier deze tussenruimte zijn waarin je kunt landen en de tijd nemen te onderzoeken wat je er mee moet.

Begin klein: Waar lijkt jouw advies wél binnen te komen? Dat zijn aanwijzingen.

En stap drie: Waardering hoeft niet altijd financieel te zijn. Dat is helemaal aan jou en soms heb je ergens tijd en ervaring voor nodig.

Ik heb jarenlang vrijwilligerswerk gedaan. Alleen ik wist toen niet wat ik nu weet. En dat maakt een wereld van verschil. En ja ook daarin veel te veel energie gestoken. Toen kwam dat op een goed moment in mijn leven. Nu niet meer,

Waardering kan komen in vormen die minder zichtbaar met geld te maken hebben. Maar wel enorm vervullend en waar je echt gezien wordt voor je talenten, zijn vrijwilligerswerk, liefdevolle feedback, diepgaande verbindingen.

Het allerbelangrijkste is dat het is op een manier die voor JOU werkt.

Want we kunnen wel allemaal roepen of horen online dat projectors er zijn om rijk te worden en gaan voor overvloed en winst en dat soort dingen maar elk leven is anders. Iedere bijdrage is anders en elke design is anders. En ja, ook elke tijdlijn is anders.

Elke bijdrage is van betekenis.

Maar waar je ook staat en wat je situatie ook is op dit moment:

De ellende is : een baan puur op wilskracht en doorzettenlevert je soms meer stress dan goed voor je is. je hebt het niet altijd voor het uitkiezen dat weet ik ook wel. Ik kom uit een praktische realistische wereld daarom praat ik er ook over.

Maar als je wél inkomsten nodig hebt, kijk dan naar werk wat past bij jouw energie: minder uren, projectgericht, adviesrollen, of samenwerken met mensen die de uitvoering voor hun rekening nemen.

Tot slot: wees mild naar jezelf.

Erken de reis die je hebt afgelegd. Erken dat het moeilijk is als anderen je niet zien zoals jij zou willen. Iedereen kijkt met zijn eigen bril.

Nu je hier bent, ben je al verder dan je eerst was.

En gun jezelf het experiment, het zoeken naar een vorm. Want soms vindt die vorm zich langzaam, via kleine stappen en ontmoetingen, niet via één grote sprong.

Weten dat je Projector bent is het begin van een nieuwe fase. Een nieuwe bewustwording.

De tussenruimte tussen wat is en wat komen gaat. Want voor je dit wist had je ook al een hele weg afgelegd.

Voor wie dit raakt: hier wil ik ruimte bieden. In deze plekken en afleveringen hoop ik herkenning te bieden en een plek om te landen. Jij bent niet de enige die voelt dat je meer te brengen hebt. En al is dit geen pasklare oplossing, het is wel een uitnodiging: erken het, en ontdek wat er allemaal naar je toekomt nu je dit weet.

En als je er over wilt praten is er het Projector Spreekuur.

Voor Projector vrouwen 50+ die voelen: zo wil ik het niet meer.

In deze eerste aflevering neem ik je mee naar de tussenruimte tussen het oude dat niet meer past en het nieuwe dat zich nog aan het vormen is.

Jouw nieuwe hoofdstuk begint hier.

Ik ben Ilse Weerdenburg.

Jaren geleden ontdekte ik dat ik Projector ben, volgens Human Design. Ik dacht dat ik daarmee het grote antwoord had gevonden. Achteraf bleek het het begin van veel meer.

Een reis terug naar mezelf. En naar wat ik hier werkelijk te doen heb.

Ik ken de tussenruimte van binnenuit.

Ik heb er zelf langer rondgelopen dan goed voor me was. Ik bleef hangen tussen wat niet meer werkte en wat zich nog niet liet zien. Daar heb ik een prijs voor betaald.

Onderweg ontdekte ik wat het verschil maakt.

Wat helpt wanneer de grond onder je voeten verschuift.

Wat je houvast geeft als het oude wegvalt.

En hoe je weer richting vindt zonder jezelf opnieuw kwijt te raken.

Dit pad is gaandeweg mijn werk geworden.

Omdat ik steeds meer vrouwen ontmoette die op datzelfde punt stonden als waar ik toen stond.

Vrouwen die voelen dat hun werk, hun business of hun leven niet meer past zoals het ooit paste.

Vrouwen die weten dat er iets mag veranderen, maar nog niet kunnen zien hoe.

Die voelen dat ze meer te brengen hebben dan er nu uit komt.

Of die voor keuzes staan die iets anders van ze vragen als voor heen.

De op zoek zijn naar vaste grond onder hun voeten in deze fase van hun leven, werk, bedrijf.

De tussenruimte is geen eindpunt.

Het is de plek waar iets nieuws begint.

Daar gaat deze podcast over.

Welkom in De Tussenruimte. Hier begint jouw nieuwe hoofdstuk

Laat een reactie achter

Deel De Tussenruimte

Abonneer nu

Ik heb hier best even over getwijfeld. Of dit er moest komen.

Want nóg een plek om te schrijven of te delen? Zou ik dat wel doen, als Projector?

Ik ken inmiddels mijn valkuilen.

Eerlijk gezegd ben ik een beetje uitgekeken op online kanalen waar alles draait om algoritmes, zichtbaarheid en constante contentdruk. Ik wil juist een plek waar ik gewoon kan schrijven. Dingen kan delen. Waar ik iets kan zeggen wanneer ik voel dat het gezegd wil worden.

En waar het een beetje gezellig is. Hier ervaar ik lucht en gezellige inspiratie.

Dat is precies waar Projector Kompas over gaat.

Want veel vrouwen die later Projector blijken te zijn raken zichzelf niet ineens kwijt. Dat gaat langzaam. Ongemerkt. Terwijl je opgroeit, naar school gaat, dingen leert. Werkt. Zorgt. Onderneemt. Gewoon doet wat nodig is en je leven leeft.

Tot plezier er langzaam uit verdwijnt. Tot werk waar je ooit blij van werd begint te irriteren. Tot je last krijgt van dingen die je later pas gaat begrijpen. Tot je voelt dat je energie steeds vaker wegloopt zonder dat je snapt waarom.

En dat kan frustrerend zijn omdat je vaak echt wel voelt dat je wat te brengen hebt. Je hebt al van alles opgebouwd op een bepaalde leeftijd, kennis en ervaring. Dus wat is er aan de hand?

Zo kun je een gevoel van vastlopen ervaren en zoeken naar iets waar je geen woorden voor hebt.

Tot je Human Design ontdekt, en dan?

Op enig moment ontdek je Human Design. Iemand vertelt het je of je leest er over.

Je vraagt je chart op. En je leest: Projector.

Wat je er dan mee doet is voor iedereen anders. Maar tussen het weten en het leven zitten veel valkuilen. Als 1/3 vertel ik daar graag over. Ik ben de lange weg gegaan zodat jij sneller kunt gaan.

Ontdekken dat je Projector bent als je boven de vijfenveertig, vijftig of zestig bent brengt hele andere vragen mee dan wanneer je jonger bent. Zeker als je werkt en onderneemt.

Daarom schrijf ik speciaal voor Projector vrouwen in de tweede helft van hun leven. Dat ben ik immers zelf ook.

Ik ken de weg van binnen uit, en al veel langer dan ik me bewust was.

Ik schrijf hier over energetisch drijfzand. Over aanpassen en doorgaan. Over werk dat je bitter of moe maakt. Over je ongezien voelen. Over typische Projector valkuilen.

Over jezelf kwijtraken en weer terugvinden. Vaste grond onder je voeten voelen. Weer blij worden. En wie weet wat nog meer volgt.

Human Design is voor mij een begin maar geen eindpunt.

Soms is een label geen hokje maar het begin van je bevrijding. Mits je op het juiste punt begint, en dat is voor iedereen anders.

Daarom kijk ik naar Human Design en ondernemen op een holistische manier. Dat past bij mij als 1/3 Projector. Bij mijn achtergrond. Bij wat ik onderweg heb geleerd, ervaren en ontdekt.

Ik was helemaal niet van plan om hier mee te beginnen. Human Design leren als nieuwe studie en daar mijn werk van maken?

Echt niet. Maar het ontstond gewoon. De uitnodiging lag er. En ik kon het niet negeren.

En er zijn nog zoveel vrouwen die hier richting en inzicht bij kunnen gebruiken dat deze plek er gewoon moest komen.

Voel zelf wat resoneert. En wat niet.

Een kompas wijst alleen richting.

Je houdt het uiteindelijk zelf vast. En als je begeleiding op jouw route kunt gebruiken, weet je me nu te vinden

Fijn dat je hier bent.

Ilse

Ik hoor het regelmatig om me heen. Mensen met allerlei vage klachten zoals vermoeidheid, energiedips en soms zelfs burn-out, bore-out of lichamelijke klachten zonder duidelijke oorzaak.

Je kunt dan van alles laten onderzoeken. Van huisarts tot specialist, soms zelfs het hele alternatieve circuit door. Gezond eten, goed slapen, supplementen nemen, genoeg rust. En toch blijft het terugkomen.

Ben je dan HSP? Heb je ADD, ADHD? Ben je hoogbegaafd? Maar wat als het dat allemaal niet is?

Ik ben geen arts, maar ik deel hier mijn eigen ervaring. En wat ik ontdekte als onderliggende laag veranderde mijn leven echt ten positieve.

Eindelijk viel er iets op z’n plek

Het was namelijk niet alleen lichamelijk. Het voelde ook als iets anders. Een soort gevoel van net achterblijven, terwijl je vanbinnen weet dat er meer in je zit. Alsof je maar niet helemaal uit de verf komt, wat je ook probeert.

Je doet dingen, maar ergens blijft er onrust. En die onbegrijpelijke, terugkerende vermoeidheid.

Vaak zit daar precies die frustratie.

Je kunt je draai niet vinden. Alsof anderen vanzelf vooruitgaan, of gewoon tevreden zijn waar ze zijn. Jij blijft zoeken, proberen, aanpassen. En toch voelt het alsof je minder vooruitkomt dan je eigenlijk zou kunnen.

Daardoor ga je aan jezelf twijfelen. Terwijl het probleem lang niet altijd jouw capaciteiten zijn — maar het feit dat je probeert mee te doen op een manier die gewoon niet past bij hoe jouw energie werkt.

Maar hoe kun je zoiets weten? Dat kun je niet. En juist dát is de struggle.

Mijn reis voordat ik wist dat ik Projector was

Toen ik mijn bedrijf Ilse Denkt Mee begon, leek het logisch. Ik werkte als strategisch business sparringpartner en technisch VA voor coaches. Ik kon echt bergen verzetten. Maar na verloop van tijd had ik steeds vaker een pauze nodig.

Ik zocht de oorzaken — in mijn drukke gezin, in de mantelzorg voor mijn ouders, in de omstandigheden. En eerlijk, die speelden ook mee. Maar ze verklaarden niet alles.

Iedereen om me heen leek het vol te kunnen houden. Waarom ik niet?

Ik bleef zoeken. HSP en hoogbegaafdheid waren al jaren aanwezig in mijn leven, dus bepaalde uitdagingen herkende ik wel. Maar ik had niet door hoeveel ik deed met geleende energie, en hoe vaak ik over mijn eigen grenzen ging.

Na een periode in loondienst die me letterlijk ziek maakte, startte ik opnieuw. De eerste klanten kwamen snel, maar het voelde steeds zwaarder. Ik kon mijn werkweek blijkbaar niet zo vol krijgen als anderen. Maar opgeven? No way. Ik kom uit een familie van zelfstandige doorzetters.

Wat ik toen nog niet wist: ik werkte volledig tegen mijn eigen natuur in.

Human Design? Nooit van gehoord

Toen Human Design op mijn pad kwam, was eerlijk gezegd heel sceptisch. “Weer zo’n systeem?” Als iedereen ergens achteraan rent, wil ik er juist van weg.

Maar ik was wel nieuwsgierig. En precies zo ontdekte ik hoe alles ten positieve veranderde.

Het is geen geloof en niets dat je blind moet volgen. Meer een soort kaart van hoe jouw energie van nature werkt. Hoe je beslissingen neemt, waarom sommige situaties je leegzuigen en andere je opladen, en waar je van nature goed in bent.

Voor mij gaf het eindelijk woorden aan iets wat ik altijd al voelde — maar nooit kon benoemen.

Ik bleek een Projector te zijn

Een Projector is in Human Design een gids. Iemand die van nature ziet wat er speelt, patronen herkent, richting geeft. Maar ook iemand met minder doe-energie dan de meeste mensen. Iemand die het beste functioneert op uitnodiging. Niet door constant te duwen en te trekken.

Dat laatste had ik mijn hele leven gedaan. Harder werken. Meer doen. Mezelf zichtbaarder maken.

Toen ik begreep hoe mijn energie écht werkt, veranderde er veel. Niet omdat ik meer ging doen maar omdat ik de juiste dingen deed en de rest losliet. En dat veranderde alles.

Herken jij dit?

Dit zijn typische signalen van een Projector. Veel onbewuste Projectors herkennen ze zonder te weten waar ze vandaan komen:

• Je blijft “aan” staan, ook als je uitgeput bent

• Je voelt je schuldig als je niet productief bent, alsof het nooit genoeg is

• Je energie zakt plotseling in, vooral na drukke dagen of sociale situaties

• Je voelt feilloos aan wat anderen nodig hebben, maar niemand vraagt wat jíj nodig hebt

• Je ziet dingen aankomen die anderen niet zien — en wordt daar niet altijd voor bedankt

• Je raakt overprikkeld in groepen, of juist in de dagen erna

• Je business of loopbaan stagneert ondanks alle inzet

• Je weet dat je meer te brengen hebt dan er uitkomt maar je kunt het niet pakken

Je kunt jarenlang succesvol zijn en heel veel bereiken. Hard werken als de beste. Alle verantwoordelijkheden dragen en aan alles en iedereen denken.

Zo kun je heel lang niet doorhebben dat je energie anders werkt. Tot het niet meer werkt. Tot je tegen onzichtbare muren aanloopt. Boven je 40 ste ga je dat vaak sterker merken.

En dan ga je op allerlei plaatsen zoeken naar de oorzaak.

Dit golden ook voor mij. En ik had geen idee dat het iets te maken had met hoe mijn energie werkt. Ik moe? Welnee?

Maar ….vermoeidheid kan zich bij Projectors heel anders laten zien dan je denkt. En precies dat ga je pas later ontdekken.

Zo ontdek je of je een Projector bent

Dat weet je binnen een paar minuten. Download je gratis chart op basis van je geboortedatum via geneticmatrix.com.

Wil je meer weten? Op mijn blog en via ilsedenktmee.nl vind je meer achtergrond en begeleiding — speciaal voor Projectors.

En als je dit tot hier hebt gelezen: Projector zijn en hoogbegaafdheid overlappen op veel punten, maar het is niet hetzelfde. Dat verdient een eigen artikel. Wordt vervolgd.

In de wereld van ondernemende vrouwen wordt één ding constant gepromoot:

zichtbaar zijn, delen, geven, blijven doorgaan. Consistent zijn.

En als het niet werkt? Dan zal het wel je mindset zijn of ben je niet consistent in je inspanningen.

zodra je even afhaakt op de sociale media kanalen, zakt je bereik. Je content wordt pas getoond als je betaalt of bergen volgers hebt.

Hoewel…ook dat is geen garantie meer op succes.

En wie al even meeloopt heeft vast van alles gezien en mee gemaakt in de online business wereld. Van gratis weggevers tot webinars tot salescalls met zogenaamde business coaches of afspraken makers - van die en die.

Je kunt alles uitbesteden lijkt het wel.

Maar…Is dat zo?

En..wérkt het ook?

Maar wat bijna niemand hardop zegt:

Je kunt daar compleet op leeglopen. En dan bedoel ik niet eens financieel.

Je doet alles voor anderen. Misschien ben jij ook zo’n betrokken, ambitieuze en verantwoordelijke vrouw die helemaal niet bang is om de handen uit de mouwen te steken en door te gaan.

Zo was ik ook.

En ergens ben ik dat nog steeds maar…niet meer op dezelfde manier als eerst.

Want misschien zit jij wel nu, net als ik toen, uitgeblust — en bitter — op de bank.

Ken je dat?

Dat je werk zwaarder begint te voelen. De chagrijn er in sluipt en je inkomsten de verkeerde kant op gaan.

Je zegt steeds vaker ‘nee’ tegen dingen waar je eerst blij van werd.

En aan de buitenkant ziet het er prima uit. Maar zelf heb je er steeds minder zin in. En dat is ongelooflijk frustrerend omdat je voelt dat je meer te brengen hebt dan er uit komt.

Misschien zijn er zelfs momenten dat je je afvraagt of je niet gewoon weer een baan moet zoeken.

Dat lijkt een oplossing, maar wie zegt dat DAT het juiste antwoord is op wat hier werkelijk speelt.

Het voelt alsof je er steeds meer energie in stopt, maar er minder uit terugkomt.

En dat wringt. Maakt je onzeker.

En waarschijnlijk ook chagrijnig als je eerlijk bent.

Dus je doet wat logisch lijkt:

Nog meer geven. Nog meer delen. Nog harder je best doen. Toch maar over je weerstand heenstappen en mails gaan schrijven, een video maken of je pitch vaker oefenen voor die netwerkbijeenkomst?

Alleen… dat is vaak precies wat je verder leegtrekt.

Ik heb jaren met dit gevoel en deze frustratie rondgelopen zonder te weten wat er werkelijk onder zat. Ja, ik had leuke klanten en ja, dat verdiende ook.

Maar….onbewust zat ik niet op nog méér van die klanten te wachten.

Dus het stagneerde, zo leek het wel.

Maar het lag niet aan mijn mindset of nóg harder willen. Nee het was iets anders.

Mijn energie werkte gewoon anders dan ik dacht. En ik werkte tegen mijn natuurlijke potentieel in.

Ik weet dat ik niet de enige ben die hier tegenaan loopt. Want ondanks al je goede inspanningen en harde werk kan het zijn dat je onderneemt op een manier die niet klopt voor jou. En dat kan heel lang goed gaan. Tot het niet meer goed gaat.

Hoe kun je dan geven aan anderen als je jezelf aan het leeg geven bent?

Wat als het probleem niet is dat je te weinig doet,

maar dat je tegen je eigen natuurlijke energie in werkt?

Dan is het geen motivatieprobleem.

Dan is het een richtingprobleem.

En die zie je pas,

als je durft te stoppen met nog meer van hetzelfde.

Wil je dat eens scherp krijgen voor jezelf?

Stuur me gerust een bericht

Ken je dat soort situaties?

Aan tafel. Op een verjaardag. Half tussen twee gesprekken in.

“Wanneer ga jij met pensioen?” of “Jij gaat nu ook stoppen toch?”

Alsof het niks is.

Maar bij mij komt die niet onschuldig binnen.

Die vraag kwam binnen als een steek. Bam!

Want wat ik dacht, maar niet zei, was:

“ga lekker zelf met pensioen. Ik moet nog beginnen.”

Zo voelt het.

Want wat ik denk is:

Ik moet nog beginnen.

En dat is geen grap.

De afgelopen jaren heb ik dat vaker meegemaakt.

En ik snap het ook wel.

En het is natuurlijk altijd goed bedoeld, maar toch…

Mensen om me heen zijn bezig met afbouwen.

Met minderen.

Met stoppen.

Maar ík niet.

En dat is niet omdat ik nog zo nodig door moet. Of iets te bewijzen heb.

Nee. Het is omdat ik voor mijn gevoel nog niet eens écht begonnen is. Alsof ik nog steeds niet echt mijn eigen ding heb kunnen doen.

Pas een paar jaar geleden ontdekte ik waarom ik steeds vastliep.

Keer op keer.

Waarom ik steeds weer met dat gevoel rondliep.

En precies dát werd het begin van het werk dat ik nu doe.

Of eigenlijk: nog te doen heb.

Dus ja…

Ik voel me alsof ik net begonnen ben. Ook al ben ik de 50 ruim gepasseerd.

En dan krijg je die vraag.

Op een moment dat je voelt: ik ben er nog niet. Ik begin net.

Dat is een raar punt.

Want probeer dat maar eens uit te leggen.

Dat je rond de vijftig bent. Of zestig.

En dat stoppen geen optie is.

Omdat je dan iets van jezelf achterlaat wat nog niet eens echt vorm heeft gekregen.

Dat je voelt:

“Ik heb meer te brengen dan er nu uit komt. Maar ik weet niet hoe ik daar bij kom.

Hoe ik het kan laten werken. En wát ik ook probeer, het ontglipt me steeds weer.

Maar als ik nu opgeef dan geef ik mezelf op en verdwijn ik.”

Dat gevoel heb ik heel lang gehad.

Alsof ik nog niet aan de beurt was geweest.

En dat is niet een beetje frustrerend.

Dat is écht frustrerend.

Want aan de buitenkant lijkt alles toch normaal?

• Je werkt.

• Je doet dingen.

• Je bouwt van alles op.

• je hebt verantwoordelijkheid gedragen.

• Je bent er geweest voor anderen.

Maar vanbinnen…

voelt het alsof je er nét naast zit. Steeds op de verkeerde stoel.

Je bent nog niet klaar.

Alsof je steeds weer aan de zijlijn staat.

Alsof je weet dat je iets kunt maar je krijgt het niet echt te pakken.

En het lastigste is misschien nog wel:

je kunt het niet uitleggen.

Niet aan anderen.

Maar ook niet aan jezelf.

En om het daarmee nog ingewikkelder te maken: je krijg eerder weerstand of commentaar dan begrip als je het toch probeert uit te leggen.

Tja, hoe kan het ook anders?

Want wat zeg je dan?

Dat je voelt dat er meer in zit, maar je kunt het niet concreet maken.

Dat je dingen ziet en kunt, maar niemand vraagt ernaar.

Dat je talent hebt, maar je kunt het niet verzilveren. Laat staan: bewijzen!

Succes ermee.

De wereld werkt daar niet op.

De wereld vraagt:

• Waar is je bewijs?

• Wat heb je gedaan?

• Wat kun je laten zien?

• Hoe weet je dat?

• Wie zegt dat jij dat kan?

Dus ga je je aanpassen.

Je gaat twijfelen.

Aan jezelf.

Je denkt dat je niks kan. Of in ieder geval niet goed genoeg.

Want je hebt er geen vorm voor.

En ondertussen doe je echt je best.

Je werkt hard. Misschien wel harder dan anderen. In de hoop dat dat het verschil zal maken. Maar nee, meestal juist niet.

Het voelt nooit alsof je op de juiste plek zit.

• Je gaat dingen doen die een beetje kloppen.

• Je duwt jezelf in vormen waar je nét in past.

• Je probeert mee te doen.

• Door te zetten.

• Flink te zijn.

• Aan te passen.

Tot het niet meer gaat.

En dat begint het zich te wreken in bitterheid, ongeduld, lichamelijke klachten, burn-out of bore-out. Verkeerde dingen eten, chagrijnig worden.

Nou ja verzin het maar.

En ergens komt die vraag terug.

Waarom ben ik nooit echt tevreden?

Waarom voelt het alsof ik altijd iets anders zoek?

En soms hoor je het ook van buitenaf:

• Wat wíl je nou eigenlijk?

• Waarom moet je altijd iets anders dan de rest?

• Waarom denk je dat je het beter weet?

• Waarom blijf je niet gewoon bij wat je doet?

En ondertussen…

voel je je ongezien.

En als dat lang genoeg duurt gebeurt er iets met je.

Je wordt moe. Of vlak.

Of juist scherp vanbinnen.

En je gaat twijfelen. Vooral aan jezelf.

Ik heb dat allemaal gekend.

Tot ik op een punt kwam dat ik alleen nog maar voelde:

“Dit niet meer, zó wil ik het niet meer”

Maar wat dan wel?

En HOE dan wel?

Geen idee.

De ommekeer kwam toen ik ontdekte dat ik volgens Human Design een Projector ben. Een gids, adviseur dus geen bouwer of een doener.

Met een 1/3 profiel, leren door vallen en opstaan, experimenteren en testen. Ontdekken wat werkt en wat Niet werkt.

En precies dat is mijn werk geworden. En alles wat ik meemaakte is onderdeel van deze reis.

Of het nu leuk was of niet.

En dat is precies waar het begint.

Niet bij stoppen
maar bij toegeven dat je nog een volgende fase voelt aankomen.

Dus als iemand mij vraagt:

Wanneer ga jij met pensioen?

Dan is het antwoord simpel:

Nog niet.

En het mooie is: hier op Substack heb ik het gevoel dat ik dit gewoon kan schrijven. Niks Seo regels of andere algoritme praatjes.

Veel vrouwen die op latere leeftijd ontdekken dat ze volgens Human Design Projector zijn, herkennen zich in dit punt.