En ja het is zomer, zou het daaraan liggen? Omdat het opnieuw zo warm is?

Maar misschien is dit een moment om eerlijker naar jezelf te zijn, als je dit herkent. En duurt het al langer dan je wilt. Ongemerkt liep ik er veel langer mee dan ik wilde weten. En ja ik had er allerlei verklaringen voor. En precies daarom schrijf ik erover.

Want ik wilde dat ik eerder had geweten wat er met me aan de hand was.

Je kunt prikkelbaarder zijn dan je jezelf kent. Dingen die je twintig jaar moeiteloos deed, kosten nu gewoon meer energie. En brengen meer chagrijn.

En ergens onderweg is er iets zoekgeraakt dat je niet goed kunt benoemen: de zin, de glans, het gevoel dat je weet waarvoor je het doet. Je blijdschap en positieve energie.

De verklaring die iedereen je aanreikt, ligt voor de hand: de overgang. Hormonen. Leeftijd. “Dat hoort erbij.” Of “Je hebt nu eenmaal veel meegemaakt de laatste tijd, dat moet even landen en verwerken”.

En dat kan waar zijn. De overgang is echt, de klachten zijn echt, en als je lichamelijke klachten hebt, bespreek ze met je huisarts. Dit artikel vervangt geen medisch advies.

En ook als je moeilijke dingen meemaakt in het leven kan dat je bergen energie en vertrouwen kosten. Dan is het begrijpelijk dat je een energie dip voelt.

Kortom het kan meerdere dingen zijn.

Maar ik wil één vraag naast die verklaringen leggen. Een vraag die bijna niemand stelt:

Wat als de overgang of de andere ingewikkelde dingen in je leven niet de oorzaak is, maar de onthulling? De druppel die zichtbaar maakt wat er onder de oppervlakte speelt?

Wat de rek verborgen hield

De meeste vrouwen die ik spreek, hebben dertig, veertig jaar op rek geleefd. Aanpassen, dragen, doorgaan, overal aan denken, zorgen dat het klopt, dat het werkt. Voor iedereen. Voor het gezin, het werk, het bedrijf, iedereen die je nodig had.

Dat rek-systeem werkt verbazingwekkend lang. Zolang er reserve is, kun je leven in een tempo dat eigenlijk nooit het jouwe was, zonder het door te hebben. Je noemt het “gewoon hard werken”. Iedereen doet het toch?

En de druk? Die kun je best aan, dat doe je al zo lang.

En dan komt de levensfase waarin de rek eruit gaat. Het lichaam stopt met bijspringen. En wat er dan zichtbaar wordt, is niet nieuw. Het was er al die jaren al. De vermoeidheid die nu bovenkomt, is niet alleen van dit jaar. Ze is van dertig jaar leven op een manier die niet bij je bedrading paste. Maar dat wist je natuurlijk niet.

Daarom helpt uitrusten maar half. Daarom komt na elke vakantie de vermoeidheid terug. Je herstelt van de afgelopen week, maar niet van de afgelopen dertig jaar.

En soms, soms vermomt het zich ook als iets anders: je gaat door je rug, krijgt last van je huid of breekt zomaar je voet. Dat is wat mij overkwam op een onbewaakt moment.

Het patroon dat niemand benoemt

Herken je dit rijtje?

Je hebt altijd meer gezien dan anderen, aan mensen, aan situaties, aan wat er onder de oppervlakte speelde. Je voelde feilloos aan wat anderen nodig hadden, vaak eerder dan zijzelf. Maar dat zien werd zelden gezien: jij was degene die alles opmerkte en zelf onopgemerkt bleef.

Je kon nooit zo lang door als de mensen om je heen en je hebt geleerd dat te verbergen. De benen op de bank momenten, extra kopjes koffie, chocolade of die avond dip met net meer ongezonde dingen dan goed voor je was.

De dagen na de drukte dat je meer tijd voor je zelf nodig had of nachten slecht sliep.

De dagen dat het gewoon niet ging: je hield ze stil, want de wereld om je heen leek een batterij te hebben die jij niet had. Maar je wist dat natuurlijk niet van die batterij en je wilde gewoon meedoen en niet zwak overkomen. Hoe kun je nou weten dat je een andere energie huishouding hebt?

En misschien heb je jezelf er labels voor gegeven, of gekregen. Te gevoelig. Niet stressbestendig. Niet met grenzen om kunnen gaan. Een pleaser? HSP? of ADD? Er is vast nog veel meer te bedenken.

En sinds een paar jaar: “de overgang”.

Wat als er een simpelere verklaring is?

Eén op de vijf mensen is anders bedraad

Er bestaat een manier van kijken naar mensen die Human Design heet het, en je hoeft er verder niets van te leren dus ik ga niet met cursussen of theorie strooien, die zegt: ongeveer één op de vijf mensen is niet gebouwd om de hele dag te produceren en door te gaan. Dit type heet een Projector. Geen doorlopende motor die energie brengt, wél iets anders: een scherp waarnemingsvermogen. Diep zien, patronen herkennen, aanvoelen wat er werkelijk speelt.

Een Projector die veertig jaar leeft alsof ze die motor wél heeft omdat school, werk en de hele wereld dat nu eenmaal vragen, put zichzelf onvermijdelijk uit. Niet door zwakte. Door een levenslange mismatch tussen hoe je van nature bent en de manier waarop je werkt en leeft.

Je kunt er allerlei klachten door krijgen zonder dat je het in de gaten hebt. Dat is wat mij overkwam. De onregelmatige energie zoals dips ervaren kun je in je vroege jeugd al hebben gehad.

En ik ontdekte de kenmerken van een Projector, wie weet herken jij ze ook

1. Ziet snel wat er bij anderen speelt

2. Herkent patronen en verbanden

3. Geeft graag advies of richting

4. Voelt zich vaak anders dan de rest

5. Heeft tijd nodig om op te laden

6. Werkt beter met focus dan met altijd maar doorgaan

7. Merkt snel wat wel en niet klopt

8. Kan goed mensen en situaties lezen

9. Wil graag gezien en gewaardeerd worden

10. Heeft talent om anderen te begeleiden en te verbeteren

Ik zeg niet dat jij een Projector bent; dat kan ik van hier niet zien. Ik zeg: als bovenstaand rijtje je raakte, is het vijf minuten werk om het te checken — je geboortedatum, -tijd en -plaats in een gratis chart-berekening, en je hebt je antwoord.

Via deze link kun je dat direct aanvragen

Veel vrouwen van 50+ die dit doen, beschrijven hetzelfde moment: alles viel op zijn plek. De energie dips, het anders-zijn, het nooit helemaal passen, het kreeg in één keer een verklaring die niet zei “je moet harder” maar “je bent anders gebouwd”.

Niet elke projector is ‘altijd’ moe

Als je gaat zoeken op internet dat vind je vaak de koppeling van informatie aan projectors met het woord vermoeidheid. En dat is een verraderlijke. Want juist dáár zullen veel Projectors zich toch niet in herkennen. Ook al klikte je op dit artikel, toch kan jij ook zeggen: “Ik vermoeid?” ‘Rust nodig ik?” welnee!

En precies dat kan kloppen. Omdat vermoeidheid zich heel anders kan laten zien en elke projector anders is. Dus laat je niet afleiden als je het meeste wel herkent. Het kan de moeite waard zijn om je Human Design chart aan te vragen en daarna op mijn website meer te lezen.

Hoe kun je zo vermoeid zijn?

Ik ga er nu even vanuit de dat je jezelf inderdaad herkent in vermoeidheid of onverklaarbare energie dips. Die hoeven niet altijd door tempo of hard werken te komen. Er kunnen meer oorzaken zijn waarom je je leeggetrokken kunt voelen. Daarover later meer.

In dit artikel houd ik het daarom bij de meest voorkomende oorzaak: je hebt gewerkt op energie die niet van jou was.

En dan? Dan begint het pas

Eerlijk is eerlijk: het woord alleen lost niets op. Weten dat je anders bedraad bent, is niet hetzelfde als anders gaan leven. Op Ilsedenktmee.nl kun je meer informatie vinden.

Want er was een hele periode waarin ik heel veel tijd, geld en energie heb verspild aan werk dat niet paste, aan oplossingen die het antwoord niet waren, aan doorgaan op wilskracht.

Tot het moment dat mijn lichaam letterlijk zei: stop, niet verder. Ik kreeg allerlei klachten waar ik een andere oorzaak voor zocht.

Ik wist toen niet waaróm het niet werkte. Wat die klachten onbewust konden betekenen.

Ik voelde alleen steeds sterker: het moet eenvoudiger, het moet lichter.

En ik kon er niet bij. Hoe het anders kon? En waarom ik er zo mee worstelde? Geen idee.

In deze aflevering vertel ik over die tijd. Over hoe ik onbewust opdrachten afhield en klanten ontweek — niet omdat ik het werk niet aankon, maar omdat het niet het goede werk voor míj was.

Over de misvatting dat Projectors “gewoon moe” zouden zijn (ik kan bergen verzetten tot ik tegen de muur loop).

En over waarom ik Human Design eerst niet kon horen, zelfs toen het al op mijn pad lag: mantelzorg, gezin, werk, inkomen — er was simpelweg geen ruimte om het te zien. Om er voor open te staan.

Ik deel dit omdat ik weet dat er veel vrouwen zijn die hetzelfde meemaken.

Ik deel dit omdat ik weet dat veel Projector-vrouwen hetzelfde meemaken. Vrouwen die hun design allang kennen, en tóch blijven vastlopen op dezelfde onderwerpen. Dat ken ik uit eigen ervaring: zolang je niet ziet wát er speelt, herhaalt het zich.

Herken je dit? Dan is dit precies waar mijn werk begint.

→ Boek een Spreekuur — dan kijken we samen.

Soms begint een nieuw hoofdstuk met één gesprek.

Abonneer nu

Deel De Tussenruimte

Laat een reactie achter

Ilse Weerdenburg | Human Design Projector-mentor · voor Projector-vrouwen 45+ — ook als je het nog zeker niet weet · verdieping: ilsedenktmee.nl

Voor ondernemende vrouwen 50+ die voelen: zo wil ik het niet meer.

Misschien herken je dit.

Je hebt al een tijd het gevoel dat iets niet meer klopt, maar je kunt er nog niet precies de vinger op leggen. Het is alsof je je draai niet kan vinden en er in je werk van alles teveel begint te voelen.

Je functioneert wel, je doet wat nodig is, maar ergens heb je er steeds minder zin in. Dingen die eerst goed gingen, kosten nu meer energie. Of je krijgt er hoofdpijn van of een zere rug,

Kortom het lijkt wel of je minder kan of niet meer met dezelfde ambitie en positieve energie je schouders eronder kunt zetten.

Je merkt dat je minder plezier hebt in wat je doet, of dat je vaker denkt: ik weet het niet hoor of ik zo nog door kan gaan, of ik dat WIL.

Dat hoeft niet meteen te betekenen dat alles verkeerd is. Of dat je moet stoppen. Soms zit je gewoon in een fase waarin duidelijk wordt dat je bent veranderd, terwijl je leven nog op de oude manier doorgaat. En natuurlijk kan er van alles spelen in je leven en privé

maar als je zakelijk gewoon het gevoel krijgt als of de fut eruit raakt en je een beetje de weg kwijt raakt niet meer weet welke kant op en hoe dan?

Dat noem ik de tussenruimte.

Dat is de periode waarin je niet meer echt terug wilt naar hoe het was, maar ook nog niet precies weet hoe het verder moet. Je voelt dat je het anders wil, maar de nieuwe vorm is er nog niet. Dus je zoekt je een ongeluk naar wat er aan de hand is.

Het frustrerende is dat de mensen om je heen daar blijkbaar geen last van hebben en dat helpt ook niet echt/

Ik schrijf daarover omdat ik die fase zelf goed ken. Ik weet hoe het is om door te gaan terwijl iets van binnen steeds duidelijker zegt dat het anders moet. Om te twijfelen aan jezelf. Om te denken dat je misschien gewoon even door moet zetten, terwijl je eigenlijk vooral merkt dat je richting mist.

Veel vrouwen die ik spreek herkennen dat. Ze hebben al veel opgebouwd, veel meegemaakt en veel gegeven. Alleen past de manier waarop ze tot nu toe leefden of werkten niet meer bij waar ze nu staan. Dat kan verwarrend zijn, zeker als je gewend bent om gewoon door te gaan. Hupsakee schouders er onder, maar nee ergens lukt je dat steeds minder

Op deze plek schrijf ik over die fase. Over vastlopen zonder meteen te weten waarom. Over het zoeken naar woorden. Over wat er verandert als je niet meer alleen op routine vertrouwt, maar ook serieus neemt wat je voelt.

Niet alles hoeft meteen opgelost te worden. Soms begint het ermee dat je eerlijk tegen jezelf zegt: dit werkt niet meer voor mij.

Dat is waar De Tussenruimte over gaat..

En als je dit herkent dan nodig ik je HIER uit voor de Tussenruimte check

Laat een reactie achter

Deel De Tussenruimte

Abonneer nu

In de wereld van ondernemende vrouwen wordt één ding constant gepromoot:

zichtbaar zijn, delen, geven, blijven doorgaan. Consistent zijn.

En als het niet werkt? Dan zal het wel je mindset zijn of ben je niet consistent in je inspanningen.

zodra je even afhaakt op de sociale media kanalen, zakt je bereik. Je content wordt pas getoond als je betaalt of bergen volgers hebt.

Hoewel…ook dat is geen garantie meer op succes.

En wie al even meeloopt heeft vast van alles gezien en mee gemaakt in de online business wereld. Van gratis weggevers tot webinars tot salescalls met zogenaamde business coaches of afspraken makers - van die en die.

Je kunt alles uitbesteden lijkt het wel.

Maar…Is dat zo?

En..wérkt het ook?

Maar wat bijna niemand hardop zegt:

Je kunt daar compleet op leeglopen. En dan bedoel ik niet eens financieel.

Je doet alles voor anderen. Misschien ben jij ook zo’n betrokken, ambitieuze en verantwoordelijke vrouw die helemaal niet bang is om de handen uit de mouwen te steken en door te gaan.

Zo was ik ook.

En ergens ben ik dat nog steeds maar…niet meer op dezelfde manier als eerst.

Want misschien zit jij wel nu, net als ik toen, uitgeblust — en bitter — op de bank.

Ken je dat?

Dat je werk zwaarder begint te voelen. De chagrijn er in sluipt en je inkomsten de verkeerde kant op gaan.

Je zegt steeds vaker ‘nee’ tegen dingen waar je eerst blij van werd.

En aan de buitenkant ziet het er prima uit. Maar zelf heb je er steeds minder zin in. En dat is ongelooflijk frustrerend omdat je voelt dat je meer te brengen hebt dan er uit komt.

Misschien zijn er zelfs momenten dat je je afvraagt of je niet gewoon weer een baan moet zoeken.

Dat lijkt een oplossing, maar wie zegt dat DAT het juiste antwoord is op wat hier werkelijk speelt.

Het voelt alsof je er steeds meer energie in stopt, maar er minder uit terugkomt.

En dat wringt. Maakt je onzeker.

En waarschijnlijk ook chagrijnig als je eerlijk bent.

Dus je doet wat logisch lijkt:

Nog meer geven. Nog meer delen. Nog harder je best doen. Toch maar over je weerstand heenstappen en mails gaan schrijven, een video maken of je pitch vaker oefenen voor die netwerkbijeenkomst?

Alleen… dat is vaak precies wat je verder leegtrekt.

Ik heb jaren met dit gevoel en deze frustratie rondgelopen zonder te weten wat er werkelijk onder zat. Ja, ik had leuke klanten en ja, dat verdiende ook.

Maar….onbewust zat ik niet op nog méér van die klanten te wachten.

Dus het stagneerde, zo leek het wel.

Maar het lag niet aan mijn mindset of nóg harder willen. Nee het was iets anders.

Mijn energie werkte gewoon anders dan ik dacht. En ik werkte tegen mijn natuurlijke potentieel in.

Ik weet dat ik niet de enige ben die hier tegenaan loopt. Want ondanks al je goede inspanningen en harde werk kan het zijn dat je onderneemt op een manier die niet klopt voor jou. En dat kan heel lang goed gaan. Tot het niet meer goed gaat.

Hoe kun je dan geven aan anderen als je jezelf aan het leeg geven bent?

Wat als het probleem niet is dat je te weinig doet,

maar dat je tegen je eigen natuurlijke energie in werkt?

Dan is het geen motivatieprobleem.

Dan is het een richtingprobleem.

En die zie je pas,

als je durft te stoppen met nog meer van hetzelfde.

Wil je dat eens scherp krijgen voor jezelf?

Stuur me gerust een bericht

Ken je dat soort situaties?

Aan tafel. Op een verjaardag. Half tussen twee gesprekken in.

“Wanneer ga jij met pensioen?” of “Jij gaat nu ook stoppen toch?”

Alsof het niks is.

Maar bij mij komt die niet onschuldig binnen.

Die vraag kwam binnen als een steek. Bam!

Want wat ik dacht, maar niet zei, was:

“ga lekker zelf met pensioen. Ik moet nog beginnen.”

Zo voelt het.

Want wat ik denk is:

Ik moet nog beginnen.

En dat is geen grap.

De afgelopen jaren heb ik dat vaker meegemaakt.

En ik snap het ook wel.

En het is natuurlijk altijd goed bedoeld, maar toch…

Mensen om me heen zijn bezig met afbouwen.

Met minderen.

Met stoppen.

Maar ík niet.

En dat is niet omdat ik nog zo nodig door moet. Of iets te bewijzen heb.

Nee. Het is omdat ik voor mijn gevoel nog niet eens écht begonnen is. Alsof ik nog steeds niet echt mijn eigen ding heb kunnen doen.

Pas een paar jaar geleden ontdekte ik waarom ik steeds vastliep.

Keer op keer.

Waarom ik steeds weer met dat gevoel rondliep.

En precies dát werd het begin van het werk dat ik nu doe.

Of eigenlijk: nog te doen heb.

Dus ja…

Ik voel me alsof ik net begonnen ben. Ook al ben ik de 50 ruim gepasseerd.

En dan krijg je die vraag.

Op een moment dat je voelt: ik ben er nog niet. Ik begin net.

Dat is een raar punt.

Want probeer dat maar eens uit te leggen.

Dat je rond de vijftig bent. Of zestig.

En dat stoppen geen optie is.

Omdat je dan iets van jezelf achterlaat wat nog niet eens echt vorm heeft gekregen.

Dat je voelt:

“Ik heb meer te brengen dan er nu uit komt. Maar ik weet niet hoe ik daar bij kom.

Hoe ik het kan laten werken. En wát ik ook probeer, het ontglipt me steeds weer.

Maar als ik nu opgeef dan geef ik mezelf op en verdwijn ik.”

Dat gevoel heb ik heel lang gehad.

Alsof ik nog niet aan de beurt was geweest.

En dat is niet een beetje frustrerend.

Dat is écht frustrerend.

Want aan de buitenkant lijkt alles toch normaal?

• Je werkt.

• Je doet dingen.

• Je bouwt van alles op.

• je hebt verantwoordelijkheid gedragen.

• Je bent er geweest voor anderen.

Maar vanbinnen…

voelt het alsof je er nét naast zit. Steeds op de verkeerde stoel.

Je bent nog niet klaar.

Alsof je steeds weer aan de zijlijn staat.

Alsof je weet dat je iets kunt maar je krijgt het niet echt te pakken.

En het lastigste is misschien nog wel:

je kunt het niet uitleggen.

Niet aan anderen.

Maar ook niet aan jezelf.

En om het daarmee nog ingewikkelder te maken: je krijg eerder weerstand of commentaar dan begrip als je het toch probeert uit te leggen.

Tja, hoe kan het ook anders?

Want wat zeg je dan?

Dat je voelt dat er meer in zit, maar je kunt het niet concreet maken.

Dat je dingen ziet en kunt, maar niemand vraagt ernaar.

Dat je talent hebt, maar je kunt het niet verzilveren. Laat staan: bewijzen!

Succes ermee.

De wereld werkt daar niet op.

De wereld vraagt:

• Waar is je bewijs?

• Wat heb je gedaan?

• Wat kun je laten zien?

• Hoe weet je dat?

• Wie zegt dat jij dat kan?

Dus ga je je aanpassen.

Je gaat twijfelen.

Aan jezelf.

Je denkt dat je niks kan. Of in ieder geval niet goed genoeg.

Want je hebt er geen vorm voor.

En ondertussen doe je echt je best.

Je werkt hard. Misschien wel harder dan anderen. In de hoop dat dat het verschil zal maken. Maar nee, meestal juist niet.

Het voelt nooit alsof je op de juiste plek zit.

• Je gaat dingen doen die een beetje kloppen.

• Je duwt jezelf in vormen waar je nét in past.

• Je probeert mee te doen.

• Door te zetten.

• Flink te zijn.

• Aan te passen.

Tot het niet meer gaat.

En dat begint het zich te wreken in bitterheid, ongeduld, lichamelijke klachten, burn-out of bore-out. Verkeerde dingen eten, chagrijnig worden.

Nou ja verzin het maar.

En ergens komt die vraag terug.

Waarom ben ik nooit echt tevreden?

Waarom voelt het alsof ik altijd iets anders zoek?

En soms hoor je het ook van buitenaf:

• Wat wíl je nou eigenlijk?

• Waarom moet je altijd iets anders dan de rest?

• Waarom denk je dat je het beter weet?

• Waarom blijf je niet gewoon bij wat je doet?

En ondertussen…

voel je je ongezien.

En als dat lang genoeg duurt gebeurt er iets met je.

Je wordt moe. Of vlak.

Of juist scherp vanbinnen.

En je gaat twijfelen. Vooral aan jezelf.

Ik heb dat allemaal gekend.

Tot ik op een punt kwam dat ik alleen nog maar voelde:

“Dit niet meer, zó wil ik het niet meer”

Maar wat dan wel?

En HOE dan wel?

Geen idee.

De ommekeer kwam toen ik ontdekte dat ik volgens Human Design een Projector ben. Een gids, adviseur dus geen bouwer of een doener.

Met een 1/3 profiel, leren door vallen en opstaan, experimenteren en testen. Ontdekken wat werkt en wat Niet werkt.

En precies dat is mijn werk geworden. En alles wat ik meemaakte is onderdeel van deze reis.

Of het nu leuk was of niet.

En dat is precies waar het begint.

Niet bij stoppen
maar bij toegeven dat je nog een volgende fase voelt aankomen.

Dus als iemand mij vraagt:

Wanneer ga jij met pensioen?

Dan is het antwoord simpel:

Nog niet.

En het mooie is: hier op Substack heb ik het gevoel dat ik dit gewoon kan schrijven. Niks Seo regels of andere algoritme praatjes.

Veel vrouwen die op latere leeftijd ontdekken dat ze volgens Human Design Projector zijn, herkennen zich in dit punt.