Is het de overgang? Of ben je jezelf ergens kwijt geraakt?
Voor de vrouw van rond de 50 die moe is op een manier die ze niet meer verklaard krijgt.
Als je moe bent kun je anders vermoeid zijn dan andere mensen. je kunt energie dips hebben die niemand begrijpt. Je kunt je bloed laten onderzoeken maar niks vinden. En toch ben je moe maar op een manier die met slapen niet overgaat.
En ja het is zomer, zou het daaraan liggen? Omdat het opnieuw zo warm is?
Maar misschien is dit een moment om eerlijker naar jezelf te zijn, als je dit herkent. En duurt het al langer dan je wilt. Ongemerkt liep ik er veel langer mee dan ik wilde weten. En ja ik had er allerlei verklaringen voor. En precies daarom schrijf ik erover.
Want ik wilde dat ik eerder had geweten wat er met me aan de hand was.
Je kunt prikkelbaarder zijn dan je jezelf kent. Dingen die je twintig jaar moeiteloos deed, kosten nu gewoon meer energie. En brengen meer chagrijn.
En ergens onderweg is er iets zoekgeraakt dat je niet goed kunt benoemen: de zin, de glans, het gevoel dat je weet waarvoor je het doet. Je blijdschap en positieve energie.
De verklaring die iedereen je aanreikt, ligt voor de hand: de overgang. Hormonen. Leeftijd. “Dat hoort erbij.” Of “Je hebt nu eenmaal veel meegemaakt de laatste tijd, dat moet even landen en verwerken”.
En dat kan waar zijn. De overgang is echt, de klachten zijn echt, en als je lichamelijke klachten hebt, bespreek ze met je huisarts. Dit artikel vervangt geen medisch advies.
En ook als je moeilijke dingen meemaakt in het leven kan dat je bergen energie en vertrouwen kosten. Dan is het begrijpelijk dat je een energie dip voelt.
Kortom het kan meerdere dingen zijn.
Maar ik wil één vraag naast die verklaringen leggen. Een vraag die bijna niemand stelt:
Wat als de overgang of de andere ingewikkelde dingen in je leven niet de oorzaak is, maar de onthulling? De druppel die zichtbaar maakt wat er onder de oppervlakte speelt?
Wat de rek verborgen hield
De meeste vrouwen die ik spreek, hebben dertig, veertig jaar op rek geleefd. Aanpassen, dragen, doorgaan, overal aan denken, zorgen dat het klopt, dat het werkt. Voor iedereen. Voor het gezin, het werk, het bedrijf, iedereen die je nodig had.
Dat rek-systeem werkt verbazingwekkend lang. Zolang er reserve is, kun je leven in een tempo dat eigenlijk nooit het jouwe was, zonder het door te hebben. Je noemt het “gewoon hard werken”. Iedereen doet het toch?
En de druk? Die kun je best aan, dat doe je al zo lang.
En dan komt de levensfase waarin de rek eruit gaat. Het lichaam stopt met bijspringen. En wat er dan zichtbaar wordt, is niet nieuw. Het was er al die jaren al. De vermoeidheid die nu bovenkomt, is niet alleen van dit jaar. Ze is van dertig jaar leven op een manier die niet bij je bedrading paste. Maar dat wist je natuurlijk niet.
Daarom helpt uitrusten maar half. Daarom komt na elke vakantie de vermoeidheid terug. Je herstelt van de afgelopen week, maar niet van de afgelopen dertig jaar.
En soms, soms vermomt het zich ook als iets anders: je gaat door je rug, krijgt last van je huid of breekt zomaar je voet. Dat is wat mij overkwam op een onbewaakt moment.
Het patroon dat niemand benoemt
Herken je dit rijtje?
Je hebt altijd meer gezien dan anderen, aan mensen, aan situaties, aan wat er onder de oppervlakte speelde. Je voelde feilloos aan wat anderen nodig hadden, vaak eerder dan zijzelf. Maar dat zien werd zelden gezien: jij was degene die alles opmerkte en zelf onopgemerkt bleef.
Je kon nooit zo lang door als de mensen om je heen en je hebt geleerd dat te verbergen. De benen op de bank momenten, extra kopjes koffie, chocolade of die avond dip met net meer ongezonde dingen dan goed voor je was.
De dagen na de drukte dat je meer tijd voor je zelf nodig had of nachten slecht sliep.
De dagen dat het gewoon niet ging: je hield ze stil, want de wereld om je heen leek een batterij te hebben die jij niet had. Maar je wist dat natuurlijk niet van die batterij en je wilde gewoon meedoen en niet zwak overkomen. Hoe kun je nou weten dat je een andere energie huishouding hebt?
En misschien heb je jezelf er labels voor gegeven, of gekregen. Te gevoelig. Niet stressbestendig. Niet met grenzen om kunnen gaan. Een pleaser? HSP? of ADD? Er is vast nog veel meer te bedenken.
En sinds een paar jaar: “de overgang”.
Wat als er een simpelere verklaring is?
Eén op de vijf mensen is anders bedraad
Er bestaat een manier van kijken naar mensen die Human Design heet het, en je hoeft er verder niets van te leren dus ik ga niet met cursussen of theorie strooien, die zegt: ongeveer één op de vijf mensen is niet gebouwd om de hele dag te produceren en door te gaan. Dit type heet een Projector. Geen doorlopende motor die energie brengt, wél iets anders: een scherp waarnemingsvermogen. Diep zien, patronen herkennen, aanvoelen wat er werkelijk speelt.
Een Projector die veertig jaar leeft alsof ze die motor wél heeft omdat school, werk en de hele wereld dat nu eenmaal vragen, put zichzelf onvermijdelijk uit. Niet door zwakte. Door een levenslange mismatch tussen hoe je van nature bent en de manier waarop je werkt en leeft.
Je kunt er allerlei klachten door krijgen zonder dat je het in de gaten hebt. Dat is wat mij overkwam. De onregelmatige energie zoals dips ervaren kun je in je vroege jeugd al hebben gehad.
En ik ontdekte de kenmerken van een Projector, wie weet herken jij ze ook
Ziet snel wat er bij anderen speelt
Herkent patronen en verbanden
Geeft graag advies of richting
Voelt zich vaak anders dan de rest
Heeft tijd nodig om op te laden
Werkt beter met focus dan met altijd maar doorgaan
Merkt snel wat wel en niet klopt
Kan goed mensen en situaties lezen
Wil graag gezien en gewaardeerd worden
Heeft talent om anderen te begeleiden en te verbeteren
Ik zeg niet dat jij een Projector bent; dat kan ik van hier niet zien. Ik zeg: als bovenstaand rijtje je raakte, is het vijf minuten werk om het te checken — je geboortedatum, -tijd en -plaats in een gratis chart-berekening, en je hebt je antwoord.
Via deze link kun je dat direct aanvragen
Veel vrouwen van 50+ die dit doen, beschrijven hetzelfde moment: alles viel op zijn plek. De energie dips, het anders-zijn, het nooit helemaal passen, het kreeg in één keer een verklaring die niet zei “je moet harder” maar “je bent anders gebouwd”.
Niet elke projector is ‘altijd’ moe
Als je gaat zoeken op internet dat vind je vaak de koppeling van informatie aan projectors met het woord vermoeidheid. En dat is een verraderlijke. Want juist dáár zullen veel Projectors zich toch niet in herkennen. Ook al klikte je op dit artikel, toch kan jij ook zeggen: “Ik vermoeid?” ‘Rust nodig ik?” welnee!
En precies dat kan kloppen. Omdat vermoeidheid zich heel anders kan laten zien en elke projector anders is. Dus laat je niet afleiden als je het meeste wel herkent. Het kan de moeite waard zijn om je Human Design chart aan te vragen en daarna op mijn website meer te lezen.
Hoe kun je zo vermoeid zijn?
Ik ga er nu even vanuit de dat je jezelf inderdaad herkent in vermoeidheid of onverklaarbare energie dips. Die hoeven niet altijd door tempo of hard werken te komen. Er kunnen meer oorzaken zijn waarom je je leeggetrokken kunt voelen. Daarover later meer.
In dit artikel houd ik het daarom bij de meest voorkomende oorzaak: je hebt gewerkt op energie die niet van jou was.
En dan? Dan begint het pas
Eerlijk is eerlijk: het woord alleen lost niets op. Weten dat je anders bedraad bent, is niet hetzelfde als anders gaan leven. Op Ilsedenktmee.nl kun je meer informatie vinden.