Een nieuw kanaal
voor Projector-vrouwen in de tweede helft van hun leven. | Human Design & meer
Ik heb hier best even over getwijfeld. Of dit er moest komen.
Want nóg een plek om te schrijven of te delen? Zou ik dat wel doen, als Projector?
Ik ken inmiddels mijn valkuilen.
Eerlijk gezegd ben ik een beetje uitgekeken op online kanalen waar alles draait om algoritmes, zichtbaarheid en constante contentdruk. Ik wil juist een plek waar ik gewoon kan schrijven. Dingen kan delen. Waar ik iets kan zeggen wanneer ik voel dat het gezegd wil worden.
En waar het een beetje gezellig is. Hier ervaar ik lucht en gezellige inspiratie.
Dat is precies waar Projector Kompas over gaat.
Want veel vrouwen die later Projector blijken te zijn raken zichzelf niet ineens kwijt. Dat gaat langzaam. Ongemerkt. Terwijl je opgroeit, naar school gaat, dingen leert. Werkt. Zorgt. Onderneemt. Gewoon doet wat nodig is en je leven leeft.
Tot plezier er langzaam uit verdwijnt. Tot werk waar je ooit blij van werd begint te irriteren. Tot je last krijgt van dingen die je later pas gaat begrijpen. Tot je voelt dat je energie steeds vaker wegloopt zonder dat je snapt waarom.
En dat kan frustrerend zijn omdat je vaak echt wel voelt dat je wat te brengen hebt. Je hebt al van alles opgebouwd op een bepaalde leeftijd, kennis en ervaring. Dus wat is er aan de hand?
Zo kun je een gevoel van vastlopen ervaren en zoeken naar iets waar je geen woorden voor hebt.
Tot je Human Design ontdekt, en dan?
Op enig moment ontdek je Human Design. Iemand vertelt het je of je leest er over.
Je vraagt je chart op. En je leest: Projector.
Wat je er dan mee doet is voor iedereen anders. Maar tussen het weten en het leven zitten veel valkuilen. Als 1/3 vertel ik daar graag over. Ik ben de lange weg gegaan zodat jij sneller kunt gaan.
Ontdekken dat je Projector bent als je boven de vijfenveertig, vijftig of zestig bent brengt hele andere vragen mee dan wanneer je jonger bent. Zeker als je werkt en onderneemt.
Daarom schrijf ik speciaal voor Projector vrouwen in de tweede helft van hun leven. Dat ben ik immers zelf ook.
Ik ken de weg van binnen uit, en al veel langer dan ik me bewust was.
Ik schrijf hier over energetisch drijfzand. Over aanpassen en doorgaan. Over werk dat je bitter of moe maakt. Over je ongezien voelen. Over typische Projector valkuilen.
Over jezelf kwijtraken en weer terugvinden. Vaste grond onder je voeten voelen. Weer blij worden. En wie weet wat nog meer volgt.
Human Design is voor mij een begin maar geen eindpunt.
Soms is een label geen hokje maar het begin van je bevrijding. Mits je op het juiste punt begint, en dat is voor iedereen anders.
Daarom kijk ik naar Human Design en ondernemen op een holistische manier. Dat past bij mij als 1/3 Projector. Bij mijn achtergrond. Bij wat ik onderweg heb geleerd, ervaren en ontdekt.
Ik was helemaal niet van plan om hier mee te beginnen. Human Design leren als nieuwe studie en daar mijn werk van maken?
Echt niet. Maar het ontstond gewoon. De uitnodiging lag er. En ik kon het niet negeren.
En er zijn nog zoveel vrouwen die hier richting en inzicht bij kunnen gebruiken dat deze plek er gewoon moest komen.
Voel zelf wat resoneert. En wat niet.
Een kompas wijst alleen richting.
Je houdt het uiteindelijk zelf vast. En als je begeleiding op jouw route kunt gebruiken, weet je me nu te vinden
Fijn dat je hier bent.
Ilse