Dit is de De Tussenruimte, en ik begin bij het begin: de tijd vóórdat ik wist dat ik Projector was.
Want er was een hele periode waarin ik heel veel tijd, geld en energie heb verspild aan werk dat niet paste, aan oplossingen die het antwoord niet waren, aan doorgaan op wilskracht.
Tot het moment dat mijn lichaam letterlijk zei: stop, niet verder. Ik kreeg allerlei klachten waar ik een andere oorzaak voor zocht.
Ik wist toen niet waaróm het niet werkte. Wat die klachten onbewust konden betekenen.
Ik voelde alleen steeds sterker: het moet eenvoudiger, het moet lichter.
En ik kon er niet bij. Hoe het anders kon? En waarom ik er zo mee worstelde? Geen idee.
In deze aflevering vertel ik over die tijd. Over hoe ik onbewust opdrachten afhield en klanten ontweek — niet omdat ik het werk niet aankon, maar omdat het niet het goede werk voor míj was.
Over de misvatting dat Projectors “gewoon moe” zouden zijn (ik kan bergen verzetten tot ik tegen de muur loop).
En over waarom ik Human Design eerst niet kon horen, zelfs toen het al op mijn pad lag: mantelzorg, gezin, werk, inkomen — er was simpelweg geen ruimte om het te zien. Om er voor open te staan.
Ik deel dit omdat ik weet dat er veel vrouwen zijn die hetzelfde meemaken.
Ik deel dit omdat ik weet dat veel Projector-vrouwen hetzelfde meemaken. Vrouwen die hun design allang kennen, en tóch blijven vastlopen op dezelfde onderwerpen. Dat ken ik uit eigen ervaring: zolang je niet ziet wát er speelt, herhaalt het zich.
Herken je dit? Dan is dit precies waar mijn werk begint.
→ Boek een Spreekuur — dan kijken we samen.
Soms begint een nieuw hoofdstuk met één gesprek.
Ilse Weerdenburg | Human Design Projector-mentor · voor Projector-vrouwen 45+ — ook als je het nog zeker niet weet · verdieping: ilsedenktmee.nl
