Hoi, fijn dat je er bent. Ik ben Ilse Weerdenburg, en vandaag wil ik het hebben over iets wat mij, en veel vrouwen die ik spreek, raakt. Daarom heb ik er een podcast aflevering over gemaakt die je hier kunt beluisteren.
Zeker als je geen 30 meer bent, kan dit een ingewikkeld onderwerp zijn. Namelijk: Het gevoel dat je meer te brengen hebt dan er nu uitkomt.
Dat knagende gevoel dat je weet dat je iets te brengen hebt, maar dat de vorm of de ruimte ontbreekt waarin het werkt.
Alsof je er niet bij komt, je kunt de vorm er niet van vinden of je hebt geen idee waar het precies zit. Of wat het is.
Maar je voelt het wel.
En hoe ouder je wordt, hoe irritanter het wordt.
Want als je ‘HET’ niet precies kunt vastpakken kun je er ook niet echt meer vooruit.
En misschien heb je er wel eens met iemand over gepraat of denk je dat je iets in je hoofd haalt. Want…zou iedereen dit soort dingen hebben?
Dat kan maar dat hoeft echt niet. Er zijn talloze mensen die prima tevreden zijn in wat ze doen en daar echt voldoening en betekenis uithalen.
Maar wat als je zelf onrustig wordt en een ontevreden gevoel krijgt, als of je onbenut potentieel ergens hebt zitten. ja dat kan dus het is goed dat je hier bent.
Misschien herken je het:
je hebt gezocht in banen, boeken, cursussen, misschien in ondernemen, misschien op reis. Ging het even goed en na een paar jaar liep je weer tegen grenzen aan. het kan zich zelfs laten zien als een Bore out of een burn out.
Jazeker je hoeft niet vermoeid te raken van werk, je kunt er ook verveeld van raken.
Misschien heb je jarenlang bergen verzet. En ging dat prima.
Soms heb je misschien zo hard gewerkt, of zoveel taken op je bordje gehad dat je later een terugslag krijgt — en toch blijft er iets onvervuld. Je haalt er niet echt plezier en voldoening meer uit.
En als je dan ergens rond de 45 of ouder bent, stapelt alles zich op; verantwoordelijkheden, verwachtingen, teleurstellingen. Je zet jezelf vaak achteraan. En dan voelt het extra wrang: je weet dat je iets ziet wat anderen niet zien, maar het blijft onbenut of onbegrepen.
En het nare is: je voelt dat je tijd gaat dringen en dat kan stress geven.
Als je ontdekt dat je Projector bent in Human Design dan verklaart dat al veel.
Het label ‘projector’ kan een opening geven — het kan verlichting brengen doordat je eindelijk een verklaring hebt voor je instabiele energie, je manier van werken, je terugkerende momenten van ruimte voor jezelf willen.
Maar ook de periodes dat je super gefocust in een onderwerp kunt duiken.
En misschien heb je daardoor wel tijden van heel hard werken met heel veel plezier gehad. Het is alleen niet elke dag altijd even constant.
Maar het is geen kant-en-klaar antwoord; ‘dat Projector zijn’ het is een begin.
Het helpt je namelijk anders naar jezelf kijken, jezelf waarderen en te leren omgaan met je energie en talenten. Dat besef alleen al is een klein cadeautje.
Want als je weet waar je valkuilen liggen dan kun je zorgen dat je er voortaan vandaan blijft.
Projector zijn wat betekent dat concreet?
(Hier kun je er meer over lezen.)
Het betekent niet automatisch dat je moet ondernemen of dat je moet veranderen van baan. Het betekent dat je zoekt naar een richting waarin jouw talenten benut worden en die richting ziet voor iedereen anders uit.
Misschien zit je al helemaal op de juiste plek maar misschien ook niet.
Als je nu bewuster van jezelf bent dan kom je in een nieuw soort fase terecht. Een tussenruimte een tussenfase.
Daarover schrijf ik op dit kanaal.
Want tussen alles in, weet je nog niet precies waar je wel moet zijn, welke rol of vorm voor je past. Juist die tussenfase kan confronterend zijn want waar luister je naar?
In Human Design land zijn zoveel visies en meningen over Projectors. Kom je dan in een nieuw hokje terecht? Dat is niet de bedoeling eerlijk gezegd en zo kijk ik er ook niet naar.
Want inmiddels ben ik een heel stuk wijzer geworden, juist omdat ik zoveel jaren zonder Human Design alles heb gedaan kijk ik terug op veel leerervaringen. En Projectors daar heb ik al veel langer mee te maken gehad dan ik zelf dacht.
En precies dat is waar ik ook hiervoor ben. Om mijn ervaring te delen met wie het lezen en horen wil.
Ik zeg altijd: Ik ben de lange weg gegaan zodat jij sneller kunt gaan.
En precies dat hoop ik ook voor je. Want de tussenfase vóór ik wist dat ik Projector was, heeft voor mij veel te lang geduurd.
maar ook de fase tussen het ontdekken van Human Design en het eindelijk serieus nemen ervan en weten wat ik er mee moest, duurde langer dan ik had gehoopt.
Wel heb ik hiervan een hele berg geleerd. Ik heb veel valkuilen van dichtbij gezien.
Een van de belangrijkste dingen die je wilt, althans dat herken ik bij mezelf en bij de vrouwen die ik spreek is dat je van betekenis wilt zijn.
Je wilt voldoening ervaren, en niet zozeer nuttig zijn door hard te werken maar wel om je bedrage te leveren iets waar je zelf ook blij van wordt. En nu je weet dat je een gids bent dat wil je toch geen werkeloze gids zijn?
Want precise dan voel je je ongezien. Toch is niet bij toverslag altijd jouw gidsrol ingevuld. Die kan ook in kleine dingen zitten als je ze kunt zien.
Het kan vorm krijgen door uitnodigingen maar soms laten zie heel erg lang op zich wachten. Wat doe je dan als je voelt dat je meer te brengen hebt dan er nu uitkomt?
Een toverstaf heb je niet dus de vraag is wat zich aandient en waar je welke rol in kan spelen.
Jouw bijdrage kan anders zijn dan je denkt
Voor de één is het vrijwilligerswerk, voor de ander is het een manier van werk die gecombineerd moet worden binnen een complex privéleven. Omdat je situatie nu een maal zo is of omdat je meerdere rollen te vervullen hebt.
Of je bent thuis omdat je uit het systeem gevallen bent van werk of iets anders. Er is van alles mogelijk.
Voor weer iemand anders is het een rol binnen een grote organisatie of als zelfstandig ondernemer. Kortom er kunnen allerlei plekken zijn waar je je als Projector bezig kunt houden, uitgenodigd of niet.
Dat wil niet zeggen dat de plek waar je je nu bevindt, de plek is waar je wilt blijven.
Want ontdekken dat je Projector bent zet dingen in beweging. Maar het heeft tijd nodig, dat noem ik de tussenruimte
Veel projectors hebben jarenlang verschillende rollen vervuld en merken dat het op een bepaald moment niet meer gaat.
Misschien stopte een baan. Misschien werd je ziek. Misschien ging je bedrijf failliet, verhuizen of reorganiseren.
Misschien nam je zelf ontslag omdat je een jaar vrij wilde of voor jezelf beginnen.
Of misschien voelde je je om een of andere reden niet meer op je plek, werd je contact niet verlengd of botste je tegen muren of met leidinggevenden of collega’s.
Dat doet pijn. Als je zelf niet gekozen hebt voor de situatie waar je in terecht kwam.Het geeft het gevoel onzichtbaar te zijn, als je je talenten niet kwijt kunt.
Maar ook als mensen je advies niet aannemen terwijl jij wél ziet wat er speelt, dat maakt je onzeker. En misschien hebben dit soort dingen je op je werk wel gedoe gebracht.
Maar jouw gevoel hier is wel belangrijk.
Toch zit er een waarheid in dat gevoel: jij hebt iets te brengen. Erken dat gevoel. Dat is stap één. Ook al ziet de ander het niet.
Stap twee is richting.
Richting hoeft geen definitieve bestemming te zijn; het kan ook hier deze tussenruimte zijn waarin je kunt landen en de tijd nemen te onderzoeken wat je er mee moet.
Begin klein: Waar lijkt jouw advies wél binnen te komen? Dat zijn aanwijzingen.
En stap drie: Waardering hoeft niet altijd financieel te zijn. Dat is helemaal aan jou en soms heb je ergens tijd en ervaring voor nodig.
Ik heb jarenlang vrijwilligerswerk gedaan. Alleen ik wist toen niet wat ik nu weet. En dat maakt een wereld van verschil. En ja ook daarin veel te veel energie gestoken. Toen kwam dat op een goed moment in mijn leven. Nu niet meer,
Waardering kan komen in vormen die minder zichtbaar met geld te maken hebben. Maar wel enorm vervullend en waar je echt gezien wordt voor je talenten, zijn vrijwilligerswerk, liefdevolle feedback, diepgaande verbindingen.
Het allerbelangrijkste is dat het is op een manier die voor JOU werkt.
Want we kunnen wel allemaal roepen of horen online dat projectors er zijn om rijk te worden en gaan voor overvloed en winst en dat soort dingen maar elk leven is anders. Iedere bijdrage is anders en elke design is anders. En ja, ook elke tijdlijn is anders.
Elke bijdrage is van betekenis.
Maar waar je ook staat en wat je situatie ook is op dit moment:
De ellende is : een baan puur op wilskracht en doorzettenlevert je soms meer stress dan goed voor je is. je hebt het niet altijd voor het uitkiezen dat weet ik ook wel. Ik kom uit een praktische realistische wereld daarom praat ik er ook over.
Maar als je wél inkomsten nodig hebt, kijk dan naar werk wat past bij jouw energie: minder uren, projectgericht, adviesrollen, of samenwerken met mensen die de uitvoering voor hun rekening nemen.
Tot slot: wees mild naar jezelf.
Erken de reis die je hebt afgelegd. Erken dat het moeilijk is als anderen je niet zien zoals jij zou willen. Iedereen kijkt met zijn eigen bril.
Nu je hier bent, ben je al verder dan je eerst was.
En gun jezelf het experiment, het zoeken naar een vorm. Want soms vindt die vorm zich langzaam, via kleine stappen en ontmoetingen, niet via één grote sprong.
Weten dat je Projector bent is het begin van een nieuwe fase. Een nieuwe bewustwording.
De tussenruimte tussen wat is en wat komen gaat. Want voor je dit wist had je ook al een hele weg afgelegd.
Voor wie dit raakt: hier wil ik ruimte bieden. In deze plekken en afleveringen hoop ik herkenning te bieden en een plek om te landen. Jij bent niet de enige die voelt dat je meer te brengen hebt. En al is dit geen pasklare oplossing, het is wel een uitnodiging: erken het, en ontdek wat er allemaal naar je toekomt nu je dit weet.
En als je er over wilt praten is er het Projector Spreekuur.
